7 juni 2004 - Hans Groenendijk, Leidsch Dagblad - 27 uur voetballen aan één stuk. Het lijkt ondoenlijk, maar zestien voetballers van UVS waagden het erop. Resultaat: veel spierpijn én een vermelding in het Guinness Book of Records.
    Het is diep in de zaterdagnacht en dus pikkedonker. Leiden is verlaten, behalve sportpark De Kikkerpolder: daar schijnen de lichtmasten en wordt zowaar gevoetbald. Toeschouwers kijken geamuseerd naar een wedstrijdje van een bedroevend niveau. De vermoeide spelers worden vanaf de kant luid aangemoedigd. 'Kom op juh, ben je nou al moe? Je moet nog een halve dag!'
   UVS bestaat negentig jaar, en dat moest op originele wijze gevierd worden. Een voetbalmarathon, dat leek ze wel wat bij de kersverse hoofdklasser. 'Het idee ontstond bij wijze van grap. Maar tot onze verbazing bleken we kans te maken op een vermelding in het Guinness Book', zegt organisator Gert Lafeber. 'Eeuwige roem dus. Dat leek ons wel een mooie uitdaging. Alle seniorenteams leverden één vertegenwoordiger, en dat leverde een selectie van zestien heren en dames op. Precies genoeg.'
   De zestien helden en heldinnen begonnen zaterdagochtend met hun eerste wedstrijd. In de wetenschap dat ze 27 uur voetballen voor de boeg hadden, tegen telkens verse tegenstanders. Als coach werd de roemruchte Paul Piekaar aangesteld. 'Mijn tactiek is simpel: rustig aan doen', zegt hij zaterdagnacht, als zijn spelers halverwege de recordpoging zijn. 'Ik ben waarschijnlijk de enige trainer in Nederland die zijn spelers verbiedt om te sprinten en harde passes te geven.'
   Maar Piekaar heeft nog langer nagedacht over de tactische maatregelen. Hij neemt de recordpoging uiterst serieus. 'Het beste is om het veld klein te maken, ballen in de voeten van medespelers te spelen en liever een balletje breed te geven dan in de diepte', doceert hij, alsof hij dit al tien keer gedaan heeft. 'Zeker in de eerste wedstrijden moest ik de spelers afremmen, maar anders zijn ze op het einde echt hélemaal kapot.'
   Ondanks die slimme tactiek van Piekaar gaat er in fysiek opzicht wel het één en ander mis. Cleo Verplancke, normaliter speler van Dames 1, ligt aan het begin van de nacht al met een vertrokken gezicht op de massagetafel. De kuiten spelen op. 'Het wordt nu al helemaal stijf. En ik moet nog dertien uur spelen', zegt ze. Maar ze is vastbesloten het einde van de recordpoging te halen. 'Ook al is het op mijn tandvlees.'
   Gelukkig is de medische begeleiding goed. Een uitgebreid team van fysiotherapeuten en verzorgers is gedurende de hele recordpoging in touw om de spelers fit te houden. 'Er gaan heel wat blarenpleisters en flesjes massageolie doorheen', vertelt één van de geconcentreerde fysio's. Organisator Gert Lafeber legt uit dat er van tevoren zelfs uitgebreid is overlegd met voedingsdeskundigen. 'We hebben een speciaal voedingsschema opgesteld. Ja, we nemen het wél serieus.'
   En die instelling wordt beloond. Als zondagmiddag de 27 uur voorbij zijn, hebben de spelers zelfs nog energie genoeg om een uurtje door te gaan. Pas na 1680 minuten voetbal stopt het gelegenheidsteam ermee, waarmee een nieuw record is gevestigd. De sportdrank maakt plaats voor champagne, de dodelijk vermoeide spelers blijken nog energie genoeg te hebben om als gekken in het rond te springen. Lafeber, met een grote glimlach: 'Eerst de promotie van ons eerste elftal, en nu halen we ook nog het Guinness Book of Records. Kijk, zó vier je een jubileum.'